İnsanların konuşmasını, fikirlerini söylemesini, bilgi vermesini ya da duygularını ifade etmesini sağlamak için, her zaman soru sormanız gerekmez. "Bu konuda yararlı fikirleriniz olduğunu biliyorum" deyip anlamlı bir suskunluk içine girmek, "Bu konuda ne düşünüyorsunuz"un?" yerini alabilir. Doğa boşluktan nefret eder ve suskunluk da bir çeşit boşluktur.

Birçok konuşmacı, insanlara bir şeyi nasıl yapacaklarını öğretirken, dinleyicilerin derslerini çok çabuk kavramalarını sağlayan, özel bir karşılıklı ilişki biçimi kullanır. Eğitimcilerin jargonundan buna deneysel öğrenme adı verilir. Pratik yapma da diyebileceğimiz bu yöntem, insanların bir şeyi yaparak öğrenmeleri anlamına gelir.

Konfüçyüs'e mal edilen bir deyiş vardır:
Anlat bana, duyayım.
Göster bana, göreyim.
Yaptır bana, anlayayım.

İnsanlara bir şeyi söylemek, öğrenmeyi yüzde 25 azaltır. Anlatmak ve göstermek, anlamayı yaklaşık yüzde 50 arttırır. Ama insanlara bir şeyi hem anlatır ve gösterir, hem de yaptırırsanız, akıllarında kalanlar yüzde 75 daha fazla olacaktır. İnsanlara bir makinenin ne yaptığını öğretecekseniz, o makineyi çalışırken gösteren bir film ya da video kaydından yararlanmayı planlayın. Ama o makinenin nasıl çalıştırıldığını öğretecekseniz, makinenin kendisini hazır bulundurmayı düşünün. Nasıl çalıştırıldığını anlatın, gösterin ve ona dokunmalarını, kurcalamalarını ve kendi başlarına çalıştırmalarını sağlayın. Konuşmanız bittikten sonra dinleyicilerden geribesleme almanın yollarını planlayın. Bunun için yazılı formlar kullanabilir ya da odada dolaşarak şöyle sorabilirsiniz: "Bu konuşmadan hangi bilgi ve duygularla ayrılıyorsunuz? Konuşma sizin gereksinim ve beklentilerinizi ne ölçüde karşıladı?"

Sizin onlardan bu bilgiyi almaya gereksiniminiz olduğu gibi, onların da size bunu söyleme fırsatı bulmaya gereksinimi vardır.