Birçok kurumda muayyen işlerle meşgul olan her bir kişinin mutlaka boşa geçen bir zamanı mevcuttur. Bu boşa geçen zamanın bir fire olarak kabul edilmesi kurum yöneticilerini çoğu kez rahatsız eder. Bu boş zamanlardan yararlanmak için sözü geçen elemanlara ek işlerin yüklendiğine sık sık rastlanır. Eğer verilen ikinci sorumluluk zamanla kayıtlı değil ise kişinin iki işi bir arada götürmesi mümkündür.

Örneğin bir resepsiyon memuresine zamana bağlı olmaksızın birtakım yazılım işi verilebilir. Boş zamanlarını bunları yazmakla değerlendirecektir. İkinci iş uzayıp gidecekse de boş kalmaktan iyidir düşüncesi hâkim olabilir.

Yazıları yazma hızını arttırmak için bu konuda bir prim türü motivasyon verildiği takdirde esas işi olan resepsiyon memurluğunu savsaklayabilir ve kurumun bu nedenle dışarıya karşı olan görünümünü bozabilir.

Bazı kurumlarda standardizasyon, araştırma geliştirme gibi konuların kurumun mühendislik veya proje bürosuna verildiği görülür. Buna paralel olarak yeni yeni bir olası yatırımla ilgili araştırma veya fizibilite çalışmalarının güya boş kalan zamanda yapılmak üzere kurumun münasip bir bölümüne havale edildiğine rastlanır.

Bu yöntemin başarısız olduğunu bu konuda geçirdiğimiz deneyimler açıkça göstermiştir.

iki işe yüklenen eleman ehem ile mühimi karıştırarak asli işi kadar tali işi başarısız olmaktadır.

Kanımca bu tür zamanla sınırlı çok işlerin, boş zamanları olabilecek elemanlara devrinden mecbur olmadıkça vazgeçilmeli, bu tür ek işleri görev addedecek icabında ad hoc kişilerle çalışma prensibi benimsenmelidir.

Kaynak: Üzeyir GARİH