|
Küçük İstavritin Hikayesi |
|
|
|
Pazar, 02 Aralık 2007 |
|
Küçük istavrit yiyecek bir şey sanıpHızla atıldı çapariyeÖnce müthiş bir acı duydu dudağındaGümbür gümbür oldu yüreğiSonra hızla çekildi yukarıya Aslında hep merak etmiştiDenizlerin üstünüNeye benzerdi acep gökyüzüBir yanda büyük bir merakBir yanda ölüm korkusu "Dudağı yarıklar"denir, şanslıdır onlarHani görüp de gökyüzünü,insanıOltadan son anda kurtulanlarNe çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onuKüçük istavrit anladı yolun sonu Koca denizlere sığmazdı yüreğiOysa şimdi yüzerkenKüçücük yeşil leğendeCansız uzanıvermiş dostlarınaDeğiyordu minik yüzgeci İnsanlar gelip geçtiler önündenBir kedi yalanarak baktı gökyüzünün içine Yavaşça karardı dünyaBaşı da dönüyorduSon bir kez düşündü derin maviyiBeyaz mercanı birde yeşil yosunu İşte tam o anda eğilip aldım onuYürüdüm deniz kenarınaBir öpücük kondurdum başınaİki damla gözyaşından ibaretSade bir törenle saldım denizin sularına Bir an öylece bakakaldıSonra sevinçle dibe daldıGitti, tüm kederimi söküp atarakTeşekkürü de ihmal etmemiştiBirkaç değerli pulunu elime avuçlarıma bırakarak Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzümeSorar gibiydiler neden yaptın bunu niye"Bir gün dedim bulursam kendimiYeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresizSon ana kadar hep bir umudum olsun diye"
|
